HAYRETE DÜŞÜREN GÖRÜNTÜ

Divriği Ulu Camii'de 'namaz kılan insan' silüeti ile diğer gölgeler, ziyaretçilerin ilgi odağı oluyor
Birleşmiş Milletler Eğitim, Bilim ve Kültür Örgütü'nün (UNESCO) "Dünya Kültür Mirası Listesi"nde yer alan Divriği Ulu Camii ve Darüşşifası'nı gezmeye gelenler, eşsiz eserde ortaya çıkan "namaz kılan insan" silüetleri ile diğer gölgeleri hayretle izliyor.

İÇ KALE HİVE

Allakulihan medresesi, (1835) döneminin Hive’deki eğitim ocaklarından biri olmuştur. Medresenin ön kısmı, giriş ve bahçeyi çevreleyen duvarların bazı kısımları Hive mimarlık geleneklerini kendinde bulundurmaktadır.

Bağısızlık yıllarında İslam kültürüyle ilgili dünyaca ün yapmış mimari anıtlarımızdan Buhara’daki Mescidi Kelan ve Minarei Kelan, medreseler, Hace Bahauddin ziyaret yeri, Semerkant’taki Registan meydanı, Şahı Zinde külliyesi, Gür-i Amir, Taşkent’teki Kökeldaş medresesi, Zengiata ziyaret yeri gibi birçok abideler tamamen tamir edildi. Kermene şehrindeki Kasım Şeyh Azizan türbesi, Semerkant’taki İmam el-Buhari külliyesi, İmam el-Maturudi mezarlığı, Margilan’daki Burhaniddin el-Marginani anıtı ve başka ziyaret yerleri yeniden inşa edildi.

REGİSTAN MEYDANI-SEMERKAN

Registan Meydanı-Semerkant

Şehrisebz’de yapılan heybetli Aksaray ve Semerkant’ta o dönem için en büyük cami kabul edilen Bibihanım Camisi benzersiz inşaatlardandır. Maalesef, bu iki güzelim binaların sadece bazı parçaları korunmuştur.

          Timurilerin damgasını bastığı ve Orta Asya’nın Rönesans’ı olarak adlandırılan XV. yüzyıldan bizim dönemimize kadar kendi cazibesi ve güzelliğini koruyan abideler ulaşmıştır. Buhara (1417) ve Semerkant (1420) ta ki Ulugbey medreseleri, Şah-ı Zinde külliyesine giren mimari inşaatlar, Şehrisebz’deki Kökgümbaz mescidi (1435) bunların içindedir.

İSMAİL SAMANİ TÜRBESİ (ÖZBEKİSTAN)

İsmail Samani Türbesi

XI-XII.yüzyıllarda pişmiş tuğladan binalar yapma mahareti yüksek seviyeye ulaştı. Binaları genelde sekizgenli olarak ön tarafı yukarıya kaldırılmış ve haşmetli kubbelerle kapatma gelenek haline girdi. Tuğlaları kâh kabartma, kâh oyuk, kâh dik, kâh düz şekilde sırayla koyma usulleri ortak olmasına rağmen her şehir ve vilayette kendine özgü usuller gelişti.